Jazzpianist Abdullah Ibrahim liet in elke noot Afrika doorklinken
Met Abdullah Ibrahim verdwijnt de man die de Zuid-Afrikaanse jazz op de kaart heeft gezet. Hij overleed in Prien am Chiemsee (Duitsland) en is 91 jaar geworden. (De Standaard)

“Door de dood van mijn broer raakte de muziek van mijn vader me plots veel dieper”
Jazzmuzikant Ravi Coltrane eert de vader die hij nooit heeft gekend.
Met John en Alice Coltrane als ouders leek ook Ravi Coltrane voorbestemd om jazzmuzikant te worden. Toch zette hij die stap pas na een dramatische gebeurtenis. “Toen mijn broer verongelukte, was ik jarenlang op de dool. Het is de muziek die mij heeft gered.”

“Jazz is alles voor mij. Een spirituele tocht, een intellectuele uitdaging en vooral veel plezier.”
Sonny Rollins (1930-2026), de kolos van de tenorsax werd zo populair dat hij er zelf onder leed. Maar met zijn muziek heeft Rollins bewezen wat voor een krachtige kunstvorm jazz is. (De Standaard)

“Ik ben politiek betrokken, een andere keuze is er niet”
Jazzmuzikant Ambrose Akinmusire is niet alleen een gevierd jazzmuzikant, hij doceert ook aan de gereputeerde Stanford University en laat zich geregeld horen in het maatschappelijke debat. “Ik probeer ook bij muzikanten hun kritische geest aan te scherpen.” (De Standaard, 28 04 2026)

In wat allicht hun laatste concert op Belgische bodem was, bracht The Bad Plus (met Chris Potter op sax en Craig Taborn op piano) een eigenzinnig eerbetoon aan Keith Jarrett en diens ‘American quartet’. Met voortreffelijk resultaat. (recensie in De Standaard, 04 04 2026)

“Toen hij nog bij een grootwarenhuis werkte, liep Ornette Coleman tijdens zijn lunchpauze voorbij een kunstgalerij waar een schilderij was opgehangen van een rijke witte vrouw die alles had wat ze nodig had en nog veel meer, maar op haar gezicht viel de eenzaamste uitdrukking te lezen die hij ooit had gezien. Toen hij na het werk thuiskwam, componeerde hij ‘Lonely woman’.
Ik leerde het kennen van zijn plaat The shape of jazz to come uit 1959 en was er zo wild van dat ik het nummer een paar dagen na aankoop al kon meefluiten. Ik herinner me dat ik, toen we met Flat Earth Society in de toenmalige Vooruit het theaterstuk Larf speelden, het nummer stond te fluiten tijdens het plassen en dat er vanachter een gesloten toiletdeur iemand begon mee te fluiten. Nochtans geen eenvoudig melodietje. Toen de deur van het slot ging bleek het – de intussen betreurde – Tom Wouters te zijn. We wasten samenzweerderig glimlachend onze handen.” — Josse De Pauw

Isaiah Collier in Flagey: alsof John Coltrane na 100 jaar nog altijd leeft
Met een portie stevige, spiritueel getinte jazz maakte de Amerikaanse saxofonist Isaiah Collier grote indruk op het Brussels Jazz Festival. (concertverslag)

“Soms lijkt mijn gitaar een alien voor de muziek waar ik van hou”
Hij stond altijd al bekend voor zijn minimale, intimistische gitaarspel. Nu de Deense jazzgitarist Jakob Bro voor het eerst een grootse compositie voor orkest en koor brengt, verdwijnt zijn virtuositeit nog meer op de achtergrond. “Als ik componeer, is de gitaar nooit mijn prioriteit.” (interview, 13 01 2026)

De Standaard jazzalbums van 2025. Ambrose Akinmusire : Honey from a winter stone / Branford Marsalis : Belonging / Alex Koo : Blame it on my chromosomes / Nels Cline : Consentrik quartet / Fred Hersch : The surrounding green