Categorie: beeld

lucht lijf judged by the cover Extern geheugen: Film Film

Kunst & Zwalm 2021 – Creatief met katten, loterijbiljetten en compost
“De jongste editie van Kunst & Zwalm is anders dan de veelheid aan artistieke wandelroutes die de kunsttoerist de afgelopen zomer in Vlaanderen af te werken kreeg,. En wel hierom: niet zozeer de tussenbestemmingen A,B, tot Z staan centraal, waar de toerist telkens weer wordt geconfronteerd met een monumentaal statement dat daar vaak als een UFO werd neergedropt, maar het wandelen tussen die markatiepunten.”
Max Borka in HART magazine over de editie 2021 van kunstbiënnale Kunst & Zwalm.

De eindeloze flow van verglijdende uren
Een gigantische tijdspuzzel. ‘The clock’ van Christian Marclay synchro­niseert in duizenden fragmenten de filmtijd met de reële tijd. Wat de magistrale video-installatie toont: de eindeloze flow van verglijdende uren, maar ook onze obsessie ermee.
NRC: “Eigenlijk is Marclay’s idee simpel. Uit duizenden speelfilms haalde hij de scènes waarin een klok in beeld verschijnt. Dat kan het moment zijn dat iemand op zijn horloge kijkt, maar ook de tikkende klok bij een tijdbom of een stationsklok op de achtergrond. Al die klokscènes monteerde hij achter elkaar, maar dan zo dat al die fragmenten gezamenlijk een nieuwe klok vormen, die ook nog eens de werkelijke tijd aangeeft – de volle 24 uur. Dus toen we om vijf over twee White Cube binnenliepen stond de schermklok ook op vijf over twee.” (…) “Het was een kleine sensatie: langzaam was het alsof de tijd tastbaar werd, zich uitstrekte over al die filmlocaties, alsof onze eigen tijd een kamer werd met tientallen vergezichten. Wat nog werd versterkt doordat Marclay, bijna pesterig, vaak juist die scènes had uitgekozen waarin de hoofdrolspelers over tijd filosofeerden. Je vergat de ‘echte’ tijd – pas na ruim een uur kijken en verbazen beseften we dat we verder moesten. Maar we waren met liefde in Marclay’s tijdscapsule achtergebleven.”
De Standaard: Een gigantische tijdspuzzel

“The Invisible Book is a book produced in limited edition at the affordable price of €0. It will work as a digital book too, on any platform. The edition is limited to 100 copies (neither numbered nor signed). This is a product without a single fault, available at the lowest price possible. The book was made as a reaction to both the trend of decreasing booksales and the trend of increasing expectations from audiences.
Published by Elisabeth Tonnard, Leerdam, April 2012.
The book’s first edition was sold out on the day of its release. A second edition became available in June 2012. It too was limited to 100 copies, neither numbered nor signed, but all made to perfection and available at the price of €0. A stipulation came with the second edition: each purchaser could only buy one copy. The second edition is also sold out, the last remaining copies are held for future exhibitions.

‘Vroeger wilde ik de wereld veroveren, nu wil ik hem verbeteren’
Als beginnend kunstenaar droomde Louis De Cordier van roem en een loft in Manhattan. Nu woont hij in een dorpje in de Alpujarras, in Andalusië, waar hij zijn nek uitsteekt voor een duurzame toekomst. ‘Vroeger begreep ik het “tranendal” waarover Gorki zong. Nu niet meer.’
De Standaard sprak met beeldend kunstenaar Louis De Cordier.

Fountain (1917) van Elsa von Freytag-Loringhoven
Jarenlang ging men ervan uit dat Fountain, het urinoir dat aan de basis lag van de conceptuele kunst, een creatie van Marcel Duchamp was. Maar daar wordt nu steeds nadrukkelijker aan getwijfeld. Niet Duchamp maar de de Duitse dada-kunstenares  Elsa von Freytag-Loringhoven zou de geestelijke moeder van de conceptuele kunst zijn.
Duchamp maakte er aanvankelijk geen geheim van dat het werk door een vriendin van hem, die onder het pseudoniem Richard Mutt werkte, was bedacht. Het urinoir werd ook vanuit Philadelphia, de woonplaats van de barones, naar New York gestuurd. Met een leveringsbon in haar handschrift. Pas toen het werk furore maakte, eigende Duchamp het zich toe. Maar het verhaal dat hij daarvoor bedacht, blijkt nu aan alle kanten te rammelen. Exit Duchamp, eerherstel voor Elsa von Freytag-Loringhoven.
The iconic Fountain (1917) is not created by Marcel Duchamp / Theo Paijmans in het Nederlandse kunsttijdschrift See All This.
Naschrift: Tot zover het verhaal. Volgens andere bronnen klopt dit verhaal niet en gebruikte Duchamp zijn vriendin – met haar medeweten – als een manier om anoniem aan een tentoonstelling te kunnen deelnemen.