De oogst van deze maand bestaat uit verveling, de kwetsbaarste plek van Europa, Sons of Kemet en een reeks links.
Het is bijna vakantie: we dromen van niksen, maar zodra we die rust hebben, kunnen we er niet mee om. Hoe komt het dat we ons niet durven te vervelen? Even niets doen is nochtans goed voor ons brein en welzijn.
Yes, ik verveel mij!
Deltawerk //
Deltawerk // van RAAAF en Atelier de Lyon, Waterloopbos. Marknesse, Nederland.
Is kunst bedoeld voor de eeuwigheid? Het kolossale Deltawerk // in het Nederlandse Waterloopbos toont op indrukwekkende wijze aan van niet. En hoe zit het eigenlijk met de eeuwigheidswaarde van de mens?
Rustig en toch verontrustend
Beeld / Francis Alÿs
Psychotherapeut An Waterschoot over When faith moves mountains: “Met de hulp van 800 studenten probeerde Alÿs in 2002 een zandduin in Lima, in Peru tien centimeter te verzetten. In de film die van de vier uur durende performance is gemaakt, vertelden de jongeren hoe bijzonder ze die schijnbare absurde actie vonden. Hun bevlogen blik zal ik nooit vergeten. Alÿs toont hoe sterk een collectief kan zijn, zo sterk dat je zelfs een berg kan verzetten. Dat vind ik hoopvol.”
“De metafoor van de Sisyphusarbeid komt vaak terug bij Alÿs. Ook in de video The rehearsal (2004) zie je hoe een oude Volkswagen-kever een steile heuvel in een woonwijk oprijdt om er net voor de top telkens weer af te glijden. Het doet me denken aan wat Camus schreef: op het moment dat Sisyphus naar beneden wandelt, kunnen we ervan uitgaan dat hij gelukkig is.”
De wereld op kinderhoogte – Het gejoel klinkt oorverdovend, het speelplezier oogt aanstekelijk. Voor de Biënnale van Venetië maakte Francis Alÿs nieuwe afleveringen van zijn Children’s games. Kinderen, toont hij, blijven samen plezier maken op straat. Ook in probleemzones.
En verder …
- Wintercircus Gent klaar voor vijfde leven
- Hoe oud is mijn drinkwater?
- De man die weigerde weg te kijken. Zo begin je aan Rainer Werner Fassbinder, Duits filmgenie
- Slingerpad van verstilling naar heling. Otobong Nkanga laat ons navigeren door een landschap van helende krachten. Haar pleidooi voor verbinding en vernieuwing krijgt vorm in een wondermooi parcours dat je de pas doet inhouden.
- Remco Campert (1929 – 2022)
- ‘Ik werk niet met verf, ik werk met mensen’ – Els Dietvorst werkt al twintig jaar in de marge, maar in 2021 won ze de Belgian Art Prize, en daar hoort een expo in Bozar bij die onlangs opende. Tegelijk toont ze werk in De Centrale. ‘Zonder sociaal aspect interesseert kunst me niet.’